Door Thomas

T-minus 10 seconden. Mijn zelfgebouwde raket, de ‘Icarus IV’, staat te wiebelen op het platform. Ik heb er vier extra boosters aan getapet omdat de vorige versie de atmosfeer niet haalde. 3… 2… 1… Launch. De motoren brullen, de raket stijgt op… en begint onmiddellijk te tollen. Bij 10.000 meter breken de vleugels af door de aerodynamische stress. Ik druk panisch op de spatiebalk om de capsule los te koppelen. Mijn kleine groene astronaut, Jebediah Kerman, landt veilig met zijn parachute in de oceaan, grijnzend van oor tot oor. Missie mislukt. Ik heb nog nooit zoveel lol gehad.

In een tijdperk van gestroomlijnde sci-fi games waar je met één knop naar hyperspace gaat, is Kerbal Space Program (KSP) een verademing. Het is geen game over de fantasie van ruimtevaart; het is een game over de fysica van ruimtevaart. En verrassend genoeg is dat verslavend.

Newton is de Baas

KSP is in de kern een simulator. Je bouwt raketten, vliegtuigen of rovers met een bibliotheek aan onderdelen (motoren, tanks, batterijen). Maar als je lanceert, gelden de wetten van Newton. Wil je in een baan om de aarde (Kerbin)? Dan moet je niet recht omhoog, maar opzij. Wil je naar de maan (Mun)? Dan moet je snappen wat een Hohmann-transfer is.

Klinkt als huiswerk? Dat is het ook, maar de game vermomt het als Lego met explosies. Het moment dat je voor het eerst succesvol een ‘orbit’ bereikt en de curve van je baan ziet sluiten op de kaart, voelt als een grotere overwinning dan het uitspelen van Elden Ring.

Falen is Data

Als tech-futurist waardeer ik hoe KSP omgaat met falen. In de wetenschap is een explosie geen ‘game over’, het is data. Waarom brak de raket? Te weinig ‘struts’? Zwaartepunt verkeerd? Je past je ontwerp aan en probeert het opnieuw. Dit iteratieve proces is de kern van engineering.

De game legt je weinig uit, maar de UI geeft je precies de telemetrie die je nodig hebt: snelheid, apoapsis (hoogste punt), brandstofniveau. Het leert je systeemdenken.

Er is geen iconischer moment in gaming dan je eerste landing op de Mun. Je daalt af, je houdt je brandstof in de gaten, je probeert je horizontale snelheid te doden… en dan dat zachte plof-geluid als je landingspoten het stof raken. Je stapt uit, plant een vlag, en kijkt naar de planeet Kerbin aan de hemel. Dat gevoel van schaal en prestatie is onëvenaard.

Het Verdict

Kerbal Space Program is lelijk, heeft bugs en een leercurve als een bakstenen muur. Maar het is ook een van de belangrijkste games ooit gemaakt. Het geeft je intuïtief begrip van orbitale mechanica. Na 20 uur KSP kijk je anders naar echte SpaceX-lanceringen. Je snapt wat ‘Max-Q’ is. Je snapt waarom docking zo moeilijk is. Voor iedereen die ook maar een beetje interesse heeft in techniek of ruimtevaart: dit is verplichte kost.

🏆 Scorekaart

Pluspunten

• Fysica-model: Realistische orbitale mechanica die intuïtief wordt.
• Creatieve vrijheid: Als jij een raket wilt bouwen in de vorm van een hotdog, dan mag dat.
• Voldoening: Succes voelt écht verdiend.
• Community: Duizenden mods maken de game oneindig uitbreidbaar.

Minpunten

• Leercurve: Je moet echt bereid zijn om YouTube-tutorials te kijken om de basis te snappen.
• Graphics: Het is verouderd (2015), verwacht geen Starfield visuals.

Platform: PC (aanrader), PS/Xbox | Genre: Ruimtevaart Simulatie