REVIEW: Borderlands 4

Door Jasper

HET POST-TRAUMATISCH SCHIETSYNDROOM

Ik liep deze review in met lood in de schoenen. Laten we eerlijk zijn: Borderlands 3 was een technische ramp en een narratieve kaakslag. Het voelde als een luidruchtige oom op een verjaardag die denkt dat hij grappig is, terwijl hij ondertussen taart op je nieuwe tapijt knoeit. Toen Gearbox deel 4 aankondigde, voelde ik geen hype, maar vermoeidheid. “Gaan we dit echt weer doen?” dacht ik, terwijl ik mijn driver-updates checkte.

Maar na veertig uur op de nieuwe planeet Kairos moet ik iets toegeven wat me zwaar valt: ik had ongelijk. Of nou ja, gedeeltelijk. Borderlands 4 vindt het wiel niet opnieuw uit. Het poetst het wiel gewoon heel goed op, balanceert de as en zorgt dat het niet meer piept. Dit is niet de revolutie die het genre op zijn kop zet, maar het is wel de eerste keer in jaren dat Gearbox begrijpt wat flow is. Voor de vader die ’s avonds gewoon dingen wil zien ontploffen zonder dat het spel hem actief tegenwerkt, is dit — verrassend genoeg — een verademing.

Het Verdict Borderlands 4 is een excusesbrief voor zijn voorganger. Het verhaal wint geen prijzen, maar de gameplay-loop is strakker dan ooit en de technische performance is solide. Het is veilig, het is vertrouwd, en in coöp is het absolute chaos. Solo is het de volle mep niet waard, maar met vrienden is dit digitaal comfort food.

Exporteren naar Spreadsheets

HET DOPAMINE-INFUUS

Laten we het niet moeilijker maken dan het is: je speelt dit voor de ‘loop’. Dood dingen, pak wapen, dood grotere dingen. In deel 3 werd die loop constant onderbroken door vreselijke dialogen of slechte scaling. In Borderlands 4 is die loop heilig verklaard.

Het gebeurde tijdens mijn derde sessie, ergens in een industrieel complex op Kairos. Ik speelde met twee vrienden. Ons Plan A (sluipen? In Borderlands?) was mislukt. Plan B (alles opblazen) liep ook in de soep. En toen, midden in de chaos, spawnte een willekeurige boss-tier vijand. Geen script, gewoon de open wereld die besloot ons te pesten. Terwijl mijn scherm vulde met particle effects en ik panisch probeerde te herladen terwijl mijn health bar smolt, voelde ik het weer: die pure, ongefilterde focus. Geen gedachten aan hypotheken of schoolplein-politiek. Alleen: overleven. We haalden het niet. We gingen lachend ten onder.

De wapens hebben eindelijk weer gewicht. Als ik een vijand in de fik steek met mijn elemental build, voelt dat niet als een statistiek, maar als een fysieke handeling. De terugslag klopt. De hit-feedback is bevredigend. Het spel vraagt mentaal niets van je, behalve reflexen. Na een uur spelen ben je niet mentaal uitgeput, maar juist leeg op een goede manier. Het is verstand-op-nul therapie.

KAIROS, FRAMERATES EN DE “EDGY” HUMOR

Ik heb de game getest op een RTX 4070 met een Ryzen 7. Waar de vorige game bij launch aan elkaar hing van stotters, draaide ik hier een stabiele 90fps op 1440p High. Er is wat texture pop-in als je snel door de open wereld scheurt, maar de engine voelt eindelijk volwassen.

Die wereld, Kairos, is overigens een interessante keuze. Het is één grote open map, geen losse zones meer. Het geeft een gevoel van schaal, maar laten we kritisch blijven: het is soms te groot. Tien minuten rijden door een lege woestijn is leuk voor de immersie, maar als vader met beperkte tijd voelt het als opvulling. Gelukkig werkt de audio-engine mee; de 3D-audio is functioneel en helpt je echt om vijanden te plaatsen, wat in de visuele chaos geen overbodige luxe is.

En het verhaal? Tja. Het is “oké”. En voor Borderlands is dat een enorm compliment. De cringe-factor van de villains is gedaald van een 9/10 naar een acceptabele 4/10. Ze proberen nog steeds te hard om edgy te zijn, maar ik heb mijn koptelefoon niet af hoeven zetten uit plaatsvervangende schaamte.

WAAROM IK NAAR HET MENU SCHREEUW

Is alles vergeven? Zeker niet. We schrijven 2025 en Gearbox heeft nog steeds geen fatsoenlijke UI kunnen ontwerpen. Je inventory managen is werken. Met honderden wapens die je constant oppikt, is sorteren essentieel. Maar de filters zijn halfbakken en onlogisch. Waarom kan ik niet met één knop “Mark as Junk” doen zoals in The Division? Ik spendeer 15% van mijn speeltijd in menu’s, en dat is tijd die ik niet heb.

Daarnaast is de endgame bij launch mager. Na 50 uur is de koek op. “Doe hetzelfde nog eens, maar moeilijker” is geen content, dat is luiheid. Voor een game die zichzelf als live-service in de markt zet (en de volle mep vraagt), voelt dat als een gemiste kans.

Is dit te combineren met een gezinsleven?

• Het Moment: Dit is geen game voor een kwartiertje tussendoor. Door de open wereld en de reistijden heb je echt blokken van 45 minuten of meer nodig om iets te bereiken. Dit is vrijdagavond-materiaal.
• De Woonkamer-Test: Speel je solo? Dan is het saai voor je partner. Iemand anders inventory-management zien doen is dodelijk voor de sfeer. Speel je coöp? Dan is het waarschijnlijk te luid en chaotisch als de kinderen in de kamer ernaast liggen. Headset op, deur dicht.
• De Pauzeknop: Solo kun je pauzeren. In coöp (waar de game op zijn best is) kan dat niet. Als de baby huilt, sterft je karakter. Zo simpel is het.

Borderlands 4 speelt op zeker. Het mist de iconische status van deel 2 en de experimenteerdrift van de Pre-Sequel, maar het vermijdt de catastrofes van deel 3. Het is een solide shooter die precies levert wat je verwacht, en niets meer.

Plus- en minpunten

• Gunplay: De wapens voelen fantastisch en de feedback is top.
• Coöp Stabiliteit: Drop-in/drop-out werkt naadloos en scaling is eerlijk.
• Performance: Draait als een zonnetje op moderne hardware.

• UI Design: Inventory management is een straf.
• Prijskaartje: €70 is fors voor een “veilige” sequel zonder sterke endgame.