REVIEW: LEGO 11509 FLOWERING CACTUS

Door: Lisa

Het vensterbank-kerkhof. Zo noem ik de linkerhoek van mijn woonkamer. Het is de plek waar goede bedoelingen sterven: de pannenkoekenplant die te veel water kreeg, de varen die te weinig kreeg, en de orchidee die uit pure nijd zijn bloemen liet vallen zodra ik hem aankeek. Ik hou van groen in huis — wie niet? — maar de relatie tussen mij en chlorofyl is op zijn zachtst gezegd ingewikkeld.

Toen LEGO in 2021 begon met de Botanical Collection, voelde dat als een reddingsboei. Eindelijk planten die niet oordelen over mijn onregelmatige watergeef-schema. Ik heb ze allemaal gebouwd: de Bonsai, de Orchidee, het Boeket. Ze zijn prachtig, statig en… soms een beetje intimiderend. Ze komen in serieuze zwarte dozen, kosten vaak vijftig euro of meer, en — laten we eerlijk zijn — als je de Tiny Plants (set 10329) omstoot, ben je drie weken bezig om bruine ‘aarde-korrels’ onder de bank vandaan te vissen.

En toen landde de Flowering Cactus (11509) op mijn tafel.

Op het eerste gezicht lijkt dit een stap terug. De doos is niet chic zwart, maar vrolijk en kleurrijk. Er staat een 9+ label op. De prijs is nog geen drie tientjes. Is dit “My First LEGO Plant”? Is dit speelgoed in plaats van decoratie?

Mijn verwachting was gematigd. Ik dacht dat ik een simpel tussendoortje zou bouwen, iets voor op de kamer van mijn nichtje. Maar terwijl ik op deze grijze zaterdagmiddag de zakjes opentrok, realiseerde ik me dat deze set een heel ander gat vult. Dit is geen botanische studie voor puristen. Dit is ‘Dopamine Decor’ in zijn puurste vorm. De vraag is alleen: mag hij in de woonkamer blijven staan, of degradeer ik hem toch naar de kinderkamer?

Het snelle oordeel

Zoek je een complex bouwwerk dat uren duurt? Zoek verder. Maar zoek je een vrolijk, onverwoestbaar kleuraccent dat je in drie kwartier in elkaar zet en dat zelfs de donkerste hoek van je bureau opfleurt? Dan is dit de beste 25 euro die je dit jaar aan LEGO gaat uitgeven. Het is de perfecte brug tussen speelgoed en design.

Specificaties

Een explosie van pastel in een grijze maand

De context waarin je een set bouwt, bepaalt vaak de helft van de ervaring. Het is december, het is vroeg donker, en mijn interieur heeft dringend behoefte aan licht. Waar de eerdere 18+ sets (zoals de Succulents) vaak kiezen voor donkere potten en serieuze aardtinten, schreeuwt deze set optimisme.

Het begint al bij het uitstorten van de steentjes. Geen zwart, geen donkergrijs, maar een vloedgolf van Bright Light Blue(pastelblauw), felgroen en een zeldzame kleur roze. Het voelt niet alsof ik ga modelbouwen; het voelt alsof ik een snoepwinkel binnenloop.

Er is iets interessants aan de hand met de marketing van deze set. LEGO positioneert dit als een 9+ set, waarschijnlijk om ouders over de streep te trekken die de €50+ sets te duur vinden voor hun kinderen. Maar door die keuze maken ze de set onbedoeld aantrekkelijker voor een hele andere groep: mensen zoals ik, die houden van de “cozy gaming” esthetiek. Denk aan de kleuren van Animal Crossing of Stardew Valley. Het is zacht, het is vriendelijk, en het nodigt uit.

De handleiding is simpel, zonder de zwarte achtergrondpagina’s die vingerafdrukken aantrekken (een zegen!). Binnen vijf minuten staat de basis. En hier gebeurde het eerste dat me verraste: ik verwachtte een simpele stapelmuur van stenen voor de pot. Wat ik kreeg, was een lesje in constructieve creativiteit.

Wanneer de pot interessanter is dan de plant

We moeten het even hebben over die pastelblauwe pot. Als je naar de doos kijkt, zie je een rechthoekige bak met afgeronde hoeken. “Simpel,” dacht ik. “Dat zijn gewoon wat blokjes op elkaar.”

Niets is minder waar. De ontwerpers hebben hier gekozen voor een SNOT-constructie (Studs Not On Top) die je normaal alleen in de dure expert-modellen ziet. Je bouwt de pot namelijk niet van beneden naar boven, maar vanuit een kern naar buiten toe. De zijkanten van de pot worden er later als panelen tegenaan geklikt.

Waarom is dit belangrijk? Omdat het betekent dat de pot aan de buitenkant perfect glad is. Geen noppen, geen onderbrekingen. Het geeft het geheel een strakke, keramiek-achtige look die je van een afstandje echt even moet inspecteren om te zien dat het plastic is.

Toen ik het laatste paneel vastklikte, voelde de pot massief aan. En dat is een verademing. Ik heb de Orchidee (set 10311) staan, en hoewel die prachtig is, voelt de pot daar altijd een beetje fragiel, alsof hij uit elkaar valt als je hem te hard aankijkt. Deze blauwe baksteen kun je bij wijze van spreken tegen de muur gooien (niet gedaan, wel overwogen voor de wetenschap) en hij blijft heel. Het geeft een gevoel van degelijkheid dat past bij de prijs. Je bouwt geen fragiel pronkstuk; je bouwt een gebruiksvoorwerp.

Toch zit hier ook meteen mijn eerste esthetische pijnpuntje. Doordat de pot gebruikmaakt van specifieke gebogen onderdelen (curved slopes), zie je aan de zijkant kleine, ronde inkepingen in het plastic. Dat zijn giet-openingen of bevestigingspunten voor pinnen die hier niet gebruikt worden. Bij een zwarte pot vallen die weg in de schaduw. In dit genadeloze pastelblauw zijn ze zichtbaar als kleine littekens op een verder perfecte huid. Is het storend? Alleen als je er met je neus bovenop zit. Maar als je, zoals ik, houdt van perfecte lijnen, is het iets dat je niet meer kunt ‘ont-zien’.

Groei, bloei en de afwezigheid van losse aarde

Na de pot komt de aarde. En hier wil ik de ontwerpers virtueel omhelzen. Herinner je je de Tiny Plants set? Daar moest je zakjes met losse, bruine ronde steentjes in de potten gieten om aarde na te bootsen. Het zag er realistisch uit, maar het was een ramp voor de stabiliteit. Als die set omvalt, vind je drie maanden later nog steeds ‘aarde’ in je tapijt.

Bij deze cactus is de aarde een solide deksel van donkeroranje en bruine platen (Medium Nougat). Het klikt vast. Het zit muurvast. Je kunt deze set ondersteboven houden (ik heb het gedaan) en er gebeurt niets. Dit maakt de set direct “swooshable” — je pakt hem op, zet hem op een andere plek, neemt hem mee naar je werkplek, zonder angst voor een ravage. Voor een set die bedoeld is voor kinderen (en onhandige volwassenen), is dit een gouden greep.

Dan de sterren van de show: de cactussen zelf. Er staan er twee in de pot, en ze vertellen samen een verhaal.

De kleinste is een bolvormige cactus, stevig en compact. Het bouwen hiervan is een repetitief klusje — je stapelt ronde schijven en klikt er groene onderdelen op — maar het gaat snel genoeg om niet te vervelen. Wat opvalt, is hoe LEGO de illusie van stekels wekt zonder dat je honderden kleine pinnetjes hoeft te prikken. Ze gebruiken onderdelen met een geribbelde textuur en kleine tandwielen. Het resultaat is tastbaar: als je met je vinger over de cactus gaat, voelt het stekelig, maar je haalt je vingers niet open.

Maar de echte showstopper is de grote zuilcactus. Hij torent boven zijn kleine broertje uit, asymmetrisch en vol karakter. Het groen is Bright Green, een tint die veel levendiger is dan het olijfgroen van de 18+ sets. Sommige recensenten zullen zeggen dat dit minder realistisch is, maar ik vind het juist verfrissend. Echte cactussen in de volle zon hebben ook die felle, bijna onnatuurlijke kleur.

Het hoogtepunt — letterlijk en figuurlijk — is de bloem bovenop. Een explosie van roze en geel. In de natuur bloeien deze cactussen vaak maar één nacht. Het is een vluchtig moment van schoonheid in een leven van overleven en verdedigen. LEGO bevriest dat moment. Terwijl ik de roze blaadjes vastklikte (met een slimme techniek waarbij ze allemaal onder een hoek komen te staan), voelde ik die typische LEGO-magie. Uit harde, hoekige blokjes ontstaat ineens iets organisch en zachts.

Toen ik de laatste gele kern in de bloem drukte, zette ik een stapje terug. Het contrast tussen de zachte, pastelblauwe pot, het agressieve groen van de cactus en de zachte roze bloem werkt hypnotiserend. Het is vrolijk. Het is niet serieus. Het neemt zichzelf niet zo zwaar op de korrel als de Bonsai boom. En dat is precies waarom ik er vrolijk van word.

De stofzuiger-test en de schaal-valkuil

Laten we het even hebben over de plek in je huis. Want hier ligt een valkuil. Op de doos, en in close-up foto’s zoals hierboven, lijkt de set substantieel. Maar in de werkelijkheid is hij compact. Heel compact.

Met 16 centimeter hoogte komt hij net boven een standaard koffiemok uit. Als je van plan was om deze set op een grote lege eettafel te zetten als centerpiece, kom je bedrogen uit. Hij verdrinkt in grote ruimtes. Ik zette hem in mijn IKEA Kallax kast (je weet wel, die vakkenkast die iedereen heeft) en daar zag hij er een beetje verloren uit.

Maar toen zette ik hem op mijn bureau, naast mijn monitor.

En daar klikte het. Dit is geen set voor de woonkamer-pronkkast. Dit is een set voor de “tussenruimtes”. Het smalle randje van de vensterbank in het toilet. De hoek van je nachtkastje. Het stukje bureau tussen je laptop en je pennenbakje. Omdat hij slechts 9 centimeter diep is, past hij op plekken waar een echte bloempot (die al snel 15-20 cm diameter heeft) nooit zou passen.

En dan is er de “stofzuiger-test”. Ik heb katten. Katten haten planten, en ze haten LEGO-sets die op randjes staan. De Orchidee durf ik niet op de vensterbank te zetten; één tik van een poot en de potgrond ligt door de hele kamer. Deze cactus? Hij is stevig. Compact. Zwaar aan de onderkant (laag zwaartepunt). Toen mijn kat er snuffelend langs liep en hem een nonchalante kopstoot gaf, schoof hij een centimeter op. Hij viel niet. Er brak niets af. Er viel geen aarde uit.

Voor mij is dit een onverwacht groot pluspunt. Het is de eerste Botanical-set die “leeftijd-proof” en “huisdier-proof” voelt. Je hoeft niet voorzichtig te zijn. Het is design dat tegen een stootje kan.

Vergelijking: Voor wie is dit eigenlijk?

Als je twijfelt tussen deze set en de andere planten, is dit wat je moet weten:

De Tiny Plants (10329) kosten €49,99. Daarvoor krijg je negen kleine potjes. Leuk om te verdelen, maar ze zijn priegelig, fragiel en hebben die vervelende losse aarde.

De Succulents (10309) zijn strak, geometrisch en modern. Ze passen in een design-interieur. Maar ze zijn ook een beetje… koud.

Deze Flowering Cactus (11509) kost de helft (€29,99 advies, maar nu al goedkoper). Hij heeft meer persoonlijkheid dan de Succulents en is steviger dan de Tiny Plants.

Het grootste verschil zit hem in de ‘vibe’. De 18+ sets proberen kunst te zijn. Deze set probeert een vriendje te zijn. Het klinkt misschien zweverig, maar deze cactus heeft een hoger Toy Story-gehalte. Je verwacht bijna dat hij gaat praten als je de kamer uitloopt.

Conclusie: Zou ik het opnieuw openen?

Terug naar mijn vensterbank-kerkhof. Staat deze cactus daar nu? Nee. Hij staat op mijn bureau. En elke keer als ik even vastloop in een tekst of gefrustreerd raak door een mailtje, kijk ik naar die malle, felgroene stekels en die overdreven roze bloem in zijn zachtblauwe potje. En ik glimlach.

Dat is de kracht van deze set. Hij is niet pretentieus. Hij probeert niet de natuur perfect na te bootsen. Hij is een karikatuur van een cactus, uitgevoerd in de vrolijkste kleuren die de LEGO-fabriek kon produceren.

Voor de serieuze verzamelaar die houdt van ‘parts usage’ is de prijs per steen (€0,06!) reden genoeg om hem te kopen, al is het maar voor de onderdelen. Voor ouders is het een ideaal cadeau dat niet direct kapot valt. Maar voor mij, de sfeermaker, is het vooral een betaalbaar stukje dopamine.

€25 is tegenwoordig twee keer lunchen buiten de deur. Die lunch ben je na een uur vergeten. Deze cactus blijft staan, heeft geen water nodig, en zal nooit oordelen als ik hem negeer. Wat wil een mens nog meer?

Plus- en minpunten

✓ [Prijs-Kwaliteit] — Met een straatprijs rond de €24 voor bijna 500 onderdelen is dit bizar veel waar voor je geld. Misschien wel de beste deal van 2026.

✓ [Stevigheid] — Geen losse aarde, geen wankele constructies. Deze set overleeft kinderhanden, kattenstaarten en stofzuigersessies.

✓ [Kleurgebruik] — De combinatie van Bright Light Blue en felroze breekt heerlijk met de serieuze, donkere tinten van de 18+ serie.

✓ [Ruimtewinner] — Door de diepte van slechts 9cm past hij op smalle planken en volle bureaus waar andere sets niet kunnen staan.

✗ [Zichtbare gietnaden] — In de pastelblauwe onderdelen van de pot zijn kleine productiegaatjes/inkepingen zichtbaar. Puristen zullen zich hieraan storen.

✗ [Schaal] — Hij oogt op de doos groter dan hij is. In een grote open kast valt hij weg; je moet hem echt een intiem plekje geven.